‘N sterverskiet trek ‘n lang wit streep.
Vallend verlos uit die hemelruim se greep.
Vergaanend val hy in doodsgang na benede.
Niemand mis hom tossen al die duisend
En voort skyn die ander flik-rend kuisend
Of wie gee dan om dis tog net ‘n ster.
Of wie het belange hy’s dan so ver.
Nou alook hoe nietig nou sterriekie wat kwyn.
Dis tog ‘n ou liggie wat nie meer skyn.
En al is daar ook baie, en een ster kunk nietig.
Met elke vergawe word God’s hart verdrietig.
Of al sou sy lig dalk elders dan flicker.
Is dit nie die doel gegeef sy beskikker.
Want hy’t tog sy plek, uniekheid sy baan.
Gegeef die gawe van voortbestaan.
Want klein, nietig, nederig bewoee.
Word groot geag in die skepper se oe.
En al sou jy dan voel soos ‘n ster wat verskiet.
Bid en vra, die here sal dit verbiet.
Die kwaad verwerp, die goeie beloon.
Of met verderf, of met ‘n kroon.
Hou al is jy dan onder of dalk bo.
Kyk na die lewe, deur ‘n kind se oe.
Showing posts with label poem. Show all posts
Showing posts with label poem. Show all posts
Wednesday, October 8, 2008
Seisoene
Tip tip tip tip, dis die wintertaal van die geute.
Soos die nasdou afdrup deur die splete.
Met koue wat jou op jou tande laat kners.
Kruip gou dieper, onder jou kombers.
Ja my friend die winter is hier.
Ons kan dit voel in die weer se gier.
Oortrek met ryp die welde sterf.
Groei kom tot stilstand op eleke werf.
Seisoene verander jaar na jaarom.
Soms wonder en vra ons waarom.
Dan kom die antwoord opgetooi.
Luister hier, en luister mooi.
In lente begin nuutgebore lewe
Raaisel agtig pragtig god’s gegewe.
Dan blom en bloei die veld in prag.
In kleur en geur foels sins en lag.
Dan kon somer met sonne skyn.
Die lewe groei met groot vennyn.
Word sterker, groter, reik nabowe.
Om god vir lewe te kan lowe.
Maar dan kom herfs, alles droog en vaal.
Boom en blom raak leeg en kaal.
Herfs klink na dood, maar dis tog soet,
Want dit skep plek vir nuwe bloed.
Ja seisoene moet kom en ook weer gaan.
Soms vreugdevol, soms met ‘n traan.
Nou wonder nie meer blaas dood die kers.
En kruip gou dieper, onder jou kombers.
Soos die nasdou afdrup deur die splete.
Met koue wat jou op jou tande laat kners.
Kruip gou dieper, onder jou kombers.
Ja my friend die winter is hier.
Ons kan dit voel in die weer se gier.
Oortrek met ryp die welde sterf.
Groei kom tot stilstand op eleke werf.
Seisoene verander jaar na jaarom.
Soms wonder en vra ons waarom.
Dan kom die antwoord opgetooi.
Luister hier, en luister mooi.
In lente begin nuutgebore lewe
Raaisel agtig pragtig god’s gegewe.
Dan blom en bloei die veld in prag.
In kleur en geur foels sins en lag.
Dan kon somer met sonne skyn.
Die lewe groei met groot vennyn.
Word sterker, groter, reik nabowe.
Om god vir lewe te kan lowe.
Maar dan kom herfs, alles droog en vaal.
Boom en blom raak leeg en kaal.
Herfs klink na dood, maar dis tog soet,
Want dit skep plek vir nuwe bloed.
Ja seisoene moet kom en ook weer gaan.
Soms vreugdevol, soms met ‘n traan.
Nou wonder nie meer blaas dood die kers.
En kruip gou dieper, onder jou kombers.
Labels:
Afrikaans,
poem,
Zonderwater
WEGGEGOOI
In Hillbrow se vuil en donker strate.
Le kinders snags en slap, verlate
Met verwarring en weemoed is hulle bedeel.
Hul ken geen liefde lag of speel.
Dagga en gom, so gekrenke.
Om weg te kan kom van suiwer denke.
Want terugdink huistoe maak net seer.
Aan ‘n weggooi kind, so verweer.
Terug wil hy nie na overhuis.
Want te swaar is die dra van daardie kruis.
Geslaan, gevloek, verniel word hy.
Hier in die strate wil hy eerder bly.
‘N emosielose lewew en sonder gier.
Is beter as wat hy by die huis verdier.
By die huis is hy ‘n gevangene van geweld.
Hier is hy, soos ‘n vlinder in die veld.
Soms stort n traan wanneer hy dink.
Hoe sy ouers baklei vloek en drink.
Maar vee dan sy trane met die mou van sy hemp.
En vergeet sy hartseer, sonder nadink gedemp.
En wanneer hy dan bedwelmd aan die slaapraak.
Is daar tog niks wat eintlik meer saak maak.
En as wakker word ook nie kom in die more.
Is hy maar net weg, hy is tog verlore.
Le kinders snags en slap, verlate
Met verwarring en weemoed is hulle bedeel.
Hul ken geen liefde lag of speel.
Dagga en gom, so gekrenke.
Om weg te kan kom van suiwer denke.
Want terugdink huistoe maak net seer.
Aan ‘n weggooi kind, so verweer.
Terug wil hy nie na overhuis.
Want te swaar is die dra van daardie kruis.
Geslaan, gevloek, verniel word hy.
Hier in die strate wil hy eerder bly.
‘N emosielose lewew en sonder gier.
Is beter as wat hy by die huis verdier.
By die huis is hy ‘n gevangene van geweld.
Hier is hy, soos ‘n vlinder in die veld.
Soms stort n traan wanneer hy dink.
Hoe sy ouers baklei vloek en drink.
Maar vee dan sy trane met die mou van sy hemp.
En vergeet sy hartseer, sonder nadink gedemp.
En wanneer hy dan bedwelmd aan die slaapraak.
Is daar tog niks wat eintlik meer saak maak.
En as wakker word ook nie kom in die more.
Is hy maar net weg, hy is tog verlore.
Labels:
Afrikaans,
poem,
Zonderwater
LEWEN’S STORMS
Die hemeldruin bo is swaar bewolk.
‘N dreigende massa wat maal en kolk.
Bliksem strale skiet na benede.
Vader, verhoor tog ons smeek gebede.
Dan donder die weer soos ‘n leeu se brul.
Die huis en skuur staan in vlamme gehul.
Mens en dier hardloop vir beskut.
Want die gietende reen dien geen nut.
Dan bars die hemelruin in water vloed.
Sonder genade vergiet hy bloed.
Verspoel, verniel, in dolle vaart.
Verwoestende, meedoonloos, onbedaard.
In ‘n oogwink is alles verby
‘N duiwel wraak is op die aarde bevry.
Maar tog so mooi is die wat nog lewe.
Aldan so bang met harte wat bewe.
En nederig kan se, ons,Heer ons koning.
Aan hulle gee hy, die hemel as woning.
‘N dreigende massa wat maal en kolk.
Bliksem strale skiet na benede.
Vader, verhoor tog ons smeek gebede.
Dan donder die weer soos ‘n leeu se brul.
Die huis en skuur staan in vlamme gehul.
Mens en dier hardloop vir beskut.
Want die gietende reen dien geen nut.
Dan bars die hemelruin in water vloed.
Sonder genade vergiet hy bloed.
Verspoel, verniel, in dolle vaart.
Verwoestende, meedoonloos, onbedaard.
In ‘n oogwink is alles verby
‘N duiwel wraak is op die aarde bevry.
Maar tog so mooi is die wat nog lewe.
Aldan so bang met harte wat bewe.
En nederig kan se, ons,Heer ons koning.
Aan hulle gee hy, die hemel as woning.
Labels:
Afrikaans,
poem,
Zonderwater
The Way I are
How me, myself and I are
Hatred to me is a thing of the past (History)
Grudges to me is a sickness that need attention.
TRUST MAKES ME FEEL GOOD AT ALL TIMES.
Responsibility makes me prove myself that I can.
Fairness is the wings to make me fly high like an eagle.
Hope is a pillar of my strength
Smile is my comforter.
With my loud voice I release my stress.
With Love I connect myself with people.
And with the tears in my eyes I clean my eyes
The problems to me is a challenge.
Depression was my friend but now he hates me.
That’s how me , myself and I are.
Injury to me is a sign of healthiness.
Anger is a way of cleaning my mind and a sign of awareness.
Criticism is a stepping stone for me lies gossip about me.
Empty promises proves me how strong I are.
Worries was my late neighbour.
Happiness is now my new name.
That’s how me, myself and I are.
Hope is now my next door neighbour.
Smile is my best friend.
And tomorrow would be my first born.
That’s how I are.
I used to hate myself.
But now I trust myself.
Now I believe in myself.
That’s how me, myself and I are.
I used to think that everybody hates me.
But now I can see that people love me.
Feeling lonely was a daily thing.
But now I can feel people around me.
Thinking too much was my breakfast, my lunch and dinner.
But now I take things the way they are.
I have learned to accept and appreciate what I are.
That’s how I are.
I am me, myself and I.
By Jackson
Hatred to me is a thing of the past (History)
Grudges to me is a sickness that need attention.
TRUST MAKES ME FEEL GOOD AT ALL TIMES.
Responsibility makes me prove myself that I can.
Fairness is the wings to make me fly high like an eagle.
Hope is a pillar of my strength
Smile is my comforter.
With my loud voice I release my stress.
With Love I connect myself with people.
And with the tears in my eyes I clean my eyes
The problems to me is a challenge.
Depression was my friend but now he hates me.
That’s how me , myself and I are.
Injury to me is a sign of healthiness.
Anger is a way of cleaning my mind and a sign of awareness.
Criticism is a stepping stone for me lies gossip about me.
Empty promises proves me how strong I are.
Worries was my late neighbour.
Happiness is now my new name.
That’s how me, myself and I are.
Hope is now my next door neighbour.
Smile is my best friend.
And tomorrow would be my first born.
That’s how I are.
I used to hate myself.
But now I trust myself.
Now I believe in myself.
That’s how me, myself and I are.
I used to think that everybody hates me.
But now I can see that people love me.
Feeling lonely was a daily thing.
But now I can feel people around me.
Thinking too much was my breakfast, my lunch and dinner.
But now I take things the way they are.
I have learned to accept and appreciate what I are.
That’s how I are.
I am me, myself and I.
By Jackson
Poem
I am coming back for you.
Oh violence – you sound is like a roaring lion, a roaring lion in my ears.
Oh violence I don’t know why you chose me, but deep down I know,
That you took advantage of me.
Because I was young and had no one to turn to.
My tears were real; I was in pain with no shoulder to lean on,
Oh violence how kind you were to me – you offered me a shoulder to lean on.
Of loneliness, desperation for Love-I couldn’t feel how cold your shoulder was. I was you and needed someone to advice me-someone to give me courage.
But Oh! Violence – you availed yourself and told me that I have proved my capability.
My self esteem, self respect and self Love, I asked how to do all this, then you gave me more fear, anger and a mask to put on.
Oh! Violence you made me feel dull, empty and dead.
You made me believe that the lose of personal power can only be found again through force.
Oh! Violence, I don’t mean to be loud and harsh – this might hurt you.
But listen all that you said to me-all that you told me and made me believe were lies and nothing but lies.
I know!!! I know!!!
I am unique, I am special, I am Loved and needed by others,
Kindly note……
I’m being prepared and trained to silence you Oh! Violence.
I am coming to expose you-I will bring you down in four days to come.
THULANI VS VIOLENCE
Oh violence – you sound is like a roaring lion, a roaring lion in my ears.
Oh violence I don’t know why you chose me, but deep down I know,
That you took advantage of me.
Because I was young and had no one to turn to.
My tears were real; I was in pain with no shoulder to lean on,
Oh violence how kind you were to me – you offered me a shoulder to lean on.
Of loneliness, desperation for Love-I couldn’t feel how cold your shoulder was. I was you and needed someone to advice me-someone to give me courage.
But Oh! Violence – you availed yourself and told me that I have proved my capability.
My self esteem, self respect and self Love, I asked how to do all this, then you gave me more fear, anger and a mask to put on.
Oh! Violence you made me feel dull, empty and dead.
You made me believe that the lose of personal power can only be found again through force.
Oh! Violence, I don’t mean to be loud and harsh – this might hurt you.
But listen all that you said to me-all that you told me and made me believe were lies and nothing but lies.
I know!!! I know!!!
I am unique, I am special, I am Loved and needed by others,
Kindly note……
I’m being prepared and trained to silence you Oh! Violence.
I am coming to expose you-I will bring you down in four days to come.
THULANI VS VIOLENCE
Labels:
poem,
Silence the Violence
A Time for Everything
There is a time for everything and season for actuality for our living phenomenon.
A Time to be born is a time of bless by God.
A Time of die is time of unpredictable.
A Time to plant good crops for the future.
A Time to u proof for the best.
But Why me lazy time!
Time wasted will never repay But Why Me Time
Harvesting season is near the corner but those who never sown want to get it freely.
Darkness of clouds will covered those who are work hard for their hands.
But Why me lazy Time?
It is time to talk about solution of grabbing the various crime in our community.
It is time to silence the violence of our children and woman abuse.
But Why people are silence not speaking.
A Time to be born is a time of bless by God.
A Time of die is time of unpredictable.
A Time to plant good crops for the future.
A Time to u proof for the best.
But Why me lazy time!
Time wasted will never repay But Why Me Time
Harvesting season is near the corner but those who never sown want to get it freely.
Darkness of clouds will covered those who are work hard for their hands.
But Why me lazy Time?
It is time to talk about solution of grabbing the various crime in our community.
It is time to silence the violence of our children and woman abuse.
But Why people are silence not speaking.
‘n Nuweling
Daar is ‘n nuwe lig wat skyn
Sonder strale wat skroei of venyn.
Daar is ‘n nuwe Horison om op te kyk na
Ja waarlik, die seer het verdwyn
Oud verlore – nut gebore…..
Naak hier staan ek gebed verhore.
O hou my vas laat my nooit gaan.
Maak my tog, jou uitverkope.
Want le’lik was ek, nou nut gevonde.
My lewe was total tew gronde.
Maar opgetel af-gestof is ek.
En aan jou bly ek,ter dood gebonde.
O skoongewas jy voel so goed.
Dit jubel diep in my gemoed.
Jy lig my op na hoogtes ja.
Ek is nou skoon, ek het geboet.
Ek is weer kind met weerbegin.
Want in my sond het ek besin.
Ek Jubel weer van vroeg tot laat.
Want in my hart, is geen onmin.
Dankie dan, nou vir kwel oor my,
En al die hulp vir my bevry.
Die pad na voor sal’k loop in krag.
En al jou guns, sal my by bly.
Piet, Zonderwater
Sonder strale wat skroei of venyn.
Daar is ‘n nuwe Horison om op te kyk na
Ja waarlik, die seer het verdwyn
Oud verlore – nut gebore…..
Naak hier staan ek gebed verhore.
O hou my vas laat my nooit gaan.
Maak my tog, jou uitverkope.
Want le’lik was ek, nou nut gevonde.
My lewe was total tew gronde.
Maar opgetel af-gestof is ek.
En aan jou bly ek,ter dood gebonde.
O skoongewas jy voel so goed.
Dit jubel diep in my gemoed.
Jy lig my op na hoogtes ja.
Ek is nou skoon, ek het geboet.
Ek is weer kind met weerbegin.
Want in my sond het ek besin.
Ek Jubel weer van vroeg tot laat.
Want in my hart, is geen onmin.
Dankie dan, nou vir kwel oor my,
En al die hulp vir my bevry.
Die pad na voor sal’k loop in krag.
En al jou guns, sal my by bly.
Piet, Zonderwater
THE OPTIMISTIC PESSIMIST
Doing hundred things regretting ninety nine.
I guess in madness, I’m first in line.
I am called crazy by foe and friend.
But what’s inside me, they can’t mend.
Hardship, bloodshed, institutions know.
What it made inside to grow.
This me inside me, a disguised danger.
Makes me to me a searching stranger.
It makes me loose when I win,
And shows me winnings, in a sin.
It leads my battles in voices grand,
But when I turn, alone I stand.
Achieving hurts and lost is formal.
Despair comforts, for it seems normal.
And in the end in crazy silence.
It all boils over into violence.
I hope by God one day to find,
The re-al me, in heart and mind.
For I Know inside me, is a diamond shining.
Though I’m a dark cloud, I have a silver lining.
Piet, Zonderwater Correctional Facility
I guess in madness, I’m first in line.
I am called crazy by foe and friend.
But what’s inside me, they can’t mend.
Hardship, bloodshed, institutions know.
What it made inside to grow.
This me inside me, a disguised danger.
Makes me to me a searching stranger.
It makes me loose when I win,
And shows me winnings, in a sin.
It leads my battles in voices grand,
But when I turn, alone I stand.
Achieving hurts and lost is formal.
Despair comforts, for it seems normal.
And in the end in crazy silence.
It all boils over into violence.
I hope by God one day to find,
The re-al me, in heart and mind.
For I Know inside me, is a diamond shining.
Though I’m a dark cloud, I have a silver lining.
Piet, Zonderwater Correctional Facility
Subscribe to:
Posts (Atom)
